Δευτέρα 3 Ιουλίου 2023

ποιηση

 Κατεβαίνει ο ήλιος σε άγνωστους κόσμους που δεν σου έλαχε να πήγαινες. Θρόισμα κυμάτων θάλασσας αναρίθμητα.. Το άκουσμα σου και αυτό μέτραγε μαζί. Μετά στο πέρασμα σου στον κήπο λυπόσουν γιατί του ήλιου φωτιές έσβηναν σιγανά στο σούρουπο και στης νύχτας το μαύρο.. Λασπόνερα στα παιδικά σου παπούτσια. Παράταγες πεντόβολα τσερκουλα, τζιτζιλια στην φωνή της μάνας …”σπίτι”. Νυχτα στο παιδικό σου το δωμάτιο άκουγες ονόματα παραμυθιών σου άρεσαν να ακούς. Του ιππότη, μολυβένιου στρατιώτη του Χρηστού. Τα πρώτα γλυκά παραμύθια της μητέρας Ακουμπούσαν το ένα πάνω στο άλλο και όλα μαζί σε ατελείωτο κόσμο φαντασίας.. Μεγάλωσες, όλα μεγάλωσαν μαζί σου, Ολα σου μαζί στα μισά ανέμελης νιότης. Μετά τα πρώτα σκιρτήματα των ιδεών. Μετά ο πόθος της πλάσης νέων κόσμων. Ο πόθος αναρρίχησης σε γυναικείο σώμα. Ύστερες όμως οι ιδέες τέλους πραγμάτων. κυρίευαν φέρνοντάς στο νου οδύνες φόβου. Ψάχνεις αυτά που δεν σε προδώσαν ποτέ. Σε βλέπω να διαβαίνεις τον άσκοπο δρόμο τον δρόμο της ατελείωτης παιδικής επιστροφής . Μητέρα λείπεις;... είχα χαθεί. ΣΥΓΓΡΑΦΗ: Ιωαννης Εξαδακυλος 3/3/2015

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου