Παράξενο φρούτο είμαστε
εμείς οι αριστεροί...
Αν πάρει κανείς τοις μετρητοίς όσα γράφονται και
λέγονται τις τελευταίες μέρες σχετικά με την επικείμενη δίκη της Χρυσής
Αυγής θα διαπιστώσει ότι μερίδα της Αριστεράς έχει επιδοθεί σε
εκστρατεία υπέρ της απαλλαγής της ναζιστικής οργάνωσης και ταυτόχρονα
όσοι επικαλούνται το αντιφασιστικό κίνημα, ανάμεσά τους κι εμείς εδώ,
παραμένουμε απαθείς και άπραγοι.
Έχουμε
βέβαια πρώτ’ απ’ όλα την ακατανόητη πρεμούρα της προέδρου της Βουλής να
επανεντάξει τη Χρυσή Αυγή στο πολιτικό σύστημα, να την απαλλάξει από το
άγος της εγκληματικής οργάνωσης και να υπονομεύσει τη δικαστική
διερεύνηση της υπόθεσης.ς δικαιοσύνης. Μπορεί η
πρότασή της να απορρίφθηκε από όλες τις πτέρυγες, ακόμα και από τον
ΣΥΡΙΖΑ.
Το
σημαντικό είναι ότι η πρωτοβουλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου να εξαρτήσει
τη νομιμότητα των αποφάσεων της Βουλής από την παρουσία των
προφυλακισμένων βουλευτών της Χρυσής Αυγής δεν οφείλεται σε μια απλή
προσκόλληση στην τυπολατρία.
Θα
σημειώσω ακόμα το γεγονός ότι αντίθετα από ό,τι έκανε ο κ. Δένδιας και
ορισμένοι άλλοι υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας, οι υπουργοί της τωρινής
κυβέρνησης δεν δίστασαν ούτε στιγμή να απαντούν στις ερωτήσεις της
ναζιστικής οργάνωσης, υιοθετώντας τη γραμμή της προέδρου του σώματος,
παρά τις χλιαρές ενστάσεις τους. Και μάλιστα σε κάποιες απ’ αυτές
προχωράνε ένα βήμα παραπέρα.
Για μας
τους παλιότερους το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Το 1998 είχαμε
δεινοπαθήσει, μέχρι να γίνει κατανοητό και στο χώρο της Αριστεράς και
της Ακρας Αριστεράς, ότι η επίθεση της φάλαγγας του Περίανδρου εναντίον
των Κουσουρή, Φωτιάδη και Καραμπατσόλη ήταν ενέργεια της Χρυσής Αυγής
και όχι των ΜΑΤ, τα οποία υποτίθεται ότι έδρασαν με κυβερνητική εντολή.
Γοητεύθηκαμε ξαφνικά από
τα επαναστατικά κηρύγματα της ομάδας Μιχαλολιάκου-Παππά-Κασιδιάρη; Πώς
να εξηγήσουμε την ομαδική παράκρουση;
Θα πω
καταρχήν ότι δεν ασχολούμαι με όσους κινούνται από καθαρό
πολιτικό-κομματικό «ρεαλισμό», εννοώ κυνισμό. Αυτοί αρκούνται στην παλιά
συνταγή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που μέτραγε τα κουκιά της
Ακροδεξιάς και ενίσχυε με κάθε τρόπο την παρουσία της, θεωρώντας ότι
έτσι θα εξασφαλίσει την επικράτηση της Αριστεράς επί της Δεξιάς σε ένα
παγιωμένο δικομματικό σύστημα. Είναι ο λόγος που ο Μιτεράν άνοιξε τη
γαλλική δημόσια ραδιοτηλεόραση στον Λεπέν, προκειμένου να κόβει ψήφους
από τον Ζισκάρ και τον Σιράκ, τρομάρα του.
Σύμφωνα μ’ αυτή τη θεωρία του ''μακριού χεριού'', οι φασιστικές
οργανώσεις είναι ενεργούμενα των κρατικών μηχανισμών, επομένως δεν έχει
καμιά σημασία η αντιμετώπισή τους και πολύ περισσότερο η εξάρθρωσή τους,
όσο παραμένουν στη θέση τους οι μηχανισμοί του αστικού κράτους.
Πρόκειται βέβαια για μια πολιτική καρικατούρα, η οποία εμφανίζεται να
απορρέει από την ορθή διατύπωση του Χορκχάιμερ, ότι «όποιος
δεν θέλει να μιλάει για τον καπιταλισμό, θα έπρεπε να σωπαίνει και για
τον φασισμό».
Αλλά ο Χορκχάιμερ δεν εννοεί βέβαια ότι καπιταλισμός και φασισμός
ταυτίζονται.
Σημειώνω μόνο ότι μετά από ενάμιση χρόνο που λούφαζε η
οργάνωση, ενθαρρυμένη από τα φαινόμενα που περιέγραψα, ετοιμάζεται για
δημόσια αντιμεταναστευτική εκδήλωση το άλλο Σάββατο στο κέντρο της
Αθήνας, στις 21 δηλαδή Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού και
ενώ ήδη και στην Αθήνα έχει εξαγγελθεί μαζική αντιρατσιστική
κινητοποίηση.
Ποιος δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει;
