Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2023

Facebook

Facebook

Δευτέρα 3 Ιουλίου 2023

ποιηση

 Κατεβαίνει ο ήλιος σε άγνωστους κόσμους που δεν σου έλαχε να πήγαινες. Θρόισμα κυμάτων θάλασσας αναρίθμητα.. Το άκουσμα σου και αυτό μέτραγε μαζί. Μετά στο πέρασμα σου στον κήπο λυπόσουν γιατί του ήλιου φωτιές έσβηναν σιγανά στο σούρουπο και στης νύχτας το μαύρο.. Λασπόνερα στα παιδικά σου παπούτσια. Παράταγες πεντόβολα τσερκουλα, τζιτζιλια στην φωνή της μάνας …”σπίτι”. Νυχτα στο παιδικό σου το δωμάτιο άκουγες ονόματα παραμυθιών σου άρεσαν να ακούς. Του ιππότη, μολυβένιου στρατιώτη του Χρηστού. Τα πρώτα γλυκά παραμύθια της μητέρας Ακουμπούσαν το ένα πάνω στο άλλο και όλα μαζί σε ατελείωτο κόσμο φαντασίας.. Μεγάλωσες, όλα μεγάλωσαν μαζί σου, Ολα σου μαζί στα μισά ανέμελης νιότης. Μετά τα πρώτα σκιρτήματα των ιδεών. Μετά ο πόθος της πλάσης νέων κόσμων. Ο πόθος αναρρίχησης σε γυναικείο σώμα. Ύστερες όμως οι ιδέες τέλους πραγμάτων. κυρίευαν φέρνοντάς στο νου οδύνες φόβου. Ψάχνεις αυτά που δεν σε προδώσαν ποτέ. Σε βλέπω να διαβαίνεις τον άσκοπο δρόμο τον δρόμο της ατελείωτης παιδικής επιστροφής . Μητέρα λείπεις;... είχα χαθεί. ΣΥΓΓΡΑΦΗ: Ιωαννης Εξαδακυλος 3/3/2015

Κυριακή 14 Ιουνίου 2015

ήχος των άστρων.

Ένιωσες τις μουσικές του όλον
της Ανδρομέδας του γαλαξία. .
Στο τεφτέρι σου από άμμο,
ξεδίπλωσες το μεγαλείο και την μελωδία.
Την εξάρτηση των μελωδικών σφαιρών
και των κόσμων.
Δεν έσφιξε τον κόσμο σου η αλυσίδα
ούτε το βάρος στο περπάτημα,
Σου κρατούσε μυστικά η φυλακή.
Τις σκέψεις για το άπειρο των ματιών,
Την νόηση που μάτωνε,
Αδιάφορη στα κτυπήματα μαστιγίων.
Το σύμπαν, τα είδωλα του,
γράφεις τώρα
στο μέσα σου.
Η ιστορία σου ταξίδι στην άκρη.
Στο Ηρώδειο
Στο πλαϊνό της Επιδαύρου
Ο δεικτικός της Λυσιστράτης.


Πάντα ίδια απειροστά περάσματα
της μελωδίας του γαλαξία.
Ουράνιες σφαίρες, πήρες αξιώματα
από τις μούσες των άστρων.
Μάτια θεατών εξέδρας ανοίγουν μαζί
κλείνουν στο ίδιο το μαζί.
Το χειροκρότημα στους θεατρίνους
χωρίς του ήχου τις διαφορές.
Ο οδηγός και ο αλάνθαστος εσύ.
Εσύ, και το μάθημα των μαθημάτων.
Τα μαθηματικά σου.
Μια χαρακιά στο τεφτέρι από άμμο,
Δώρο θεών σε ευρύχωρο κελί.
Μοναδικό στο πλήρωμα των χρόνων,
Φωτεινά στο εγκατο των βασάνων.
Μοναδικά φώτα οι αριθμοί σου
Μοναδικός ο ήχος των άστρων.

Με το θέλω σου,
να σου δείξω νέους καιρούς.
Ένας δρόμος από την Σάμο σου,
στην άλλη άκρη του Αιγαίου.
Άλλος τον λέει μικρο άλλος μεγάλο.
Πρόβλημα άλυτο νέου ανθρώπου.
Ο χρόνος.
Ο χρόνος, η αλληλουχία του με χρήμα.
Σοφότερε των σοφών μέτρησε άστρα
σε αυτούς που δεν τα είδανε ποτέ.
Μέτρησε όπως εσύ ξέρεις
Όπως τα έβλεπες εσύ.

Αναρριχήσου στο χάος τους,
Στο απειροστό τους.
Ποιοι, και που οι μαθητές Πυθαγόρα;
Πλανήτης της αλυσίδας των κελιών
και των φόνων πάλι.
Θα τους αντίκρισα;
Δεν τους γνωρίζω.
Θα χώρεσαν εδώ σε κόσμο ψηφιακό;
με τα ''όχι'' τους στο ποταπό;
Με τις ρουτίνες στην αντιγραφή.
Εσύ τους έδωσες,
Εσύ τους χάρισες ζωή.
Μίλα τους πως θα την ζήσουν.

ιωάννης εξαδάκτυλος
17/11/2014